Antón Sánchez
A
tristura que sinto mestúrase coa emoción de ver o enorme recoñecemento que
expresa xente de distinta condición e idade ante a persoa de Beiras no día do
seu falecemento. E reflexiono unha vez máis sobre o porqué desa admiración que
despertou. Era intelixente, culto e un brillante comunicador pero
conectaba sobre todo pola súa natureza rebelde ante as inxustizas, pola
súa sensibilidade e empatía coas que sofren abusos. Esa capacidade de
indignación que non perdeu nunca está na base da súa traxectoria. O seu amor
por Galiza era reflexo desa sensibilidade.
Contoume
en máis dunha ocasión que se fixo independentista o día que na súa casa, con 14
anos, coñeceu a morte de Castelao, que morría lonxe, no exilio, afastado
da súa terra polos bárbaros fascistas. Esa tristura e carraxe levouno a chegar
á conclusión da necesidade de que Galiza fose libre e soberana para decidir
o seu futuro. A partir de aí, o estudo, a racionalidade, a ilustración,
pero na base ese sentimento de rebeldía.
Nalgunha ocasión díxome que había batallas
que había que dar mesmo aínda sabendo que se podían perder ou incluso sendo
conscientes de que a derrota era segura. Penso que aí está a esencia de por que
o queriamos tanto, por esa xenerosidade e compromiso, como aqueles heroes de
novela ou película que todos quixeramos ser pero non estamos dispostos a nos converter
neles, porque iso implica que tes que levar labazadas, as veces das grandes. El
non tiña inconvenientes en facelo se, desde as súa profundas conviccións,
consideraba que era o que cumpría.
Beiras
asumiu as de estar do lado dos que sufrían e non dos poderosos. En Galiza non
podía non estar coa causa da loita pola soberanía de Galiza e do lado do pobo
traballador. Soubo dicir o que moitas pensaban e non podían dicir. Estaba a
carón do pobo e nunca se pechou na política institucional. Percorreu Galiza,
escoitou e falou coa xente do común en cada conflito, en cada recuncho do
país. “Déalles caña señor Beiras”, repetíanlle.
Os vellos galeguistas, “irmáns” do
seu pai soñaron unha Galiza moderna e liberada en todos os seus ámbitos e
Beiras na súa faceta académica e intelectual pensou o país que Galiza
debería de ser, na súa economía, nas súas institucións, ou na cultura. As
súas análises facíannos ver o noso país con outros ollos dos que nos ensinaban
os altofalantes do poder.
Non
perdeu a súa capacidade de indignarse nin de soñar e por iso conectaba coa
xente moza. Se puidese estaría hoxe nas prazas reivindicando vivenda e vida
dignas. Tiven a sorte de coñecelo e de paseniñamente trabar unha relación de
lealdade absoluta que me permitiu coñecer de perto a súa figura colosal, no
plano político e persoal-. Xa non está a persoa pero deixa exemplo que
xerminará no futuro.
NOS DdA, XXII/6493
